Peterdestadsvogelaar

In mei zijn de boomvalken terug uit Afrika en wie mij kent, weet dat ik dan niet meer te houden ben. In onze "boomvalkzoekgroep", met intussen 7 fanatieke leden inclusief mijzelf, borrelt het ook. De eerste verkenningstochten zijn al gemaakt, waarbij het nu nog zoeken is naar kraaiennesten, want daar broeden de boomvalken het liefste in.  Zeven harten kloppen sneller! Wie gaat straks de eerste zien? En wie vindt het eerste broedgeval? En hoeveel jongen worden het? Ja, er zullen ook dagen zijn dat we niets zien, maar dat is precies de charme, net als vissen: wachten, wachten, wachten en dan ineens actie! Nog een paar weekjes maar.  Potjandee, ik kan haast niet wachten, voelen jullie het?  Hieronder een paar foto's van eerdere jaren om in de stemming te komen. De kleine boomvalk tegen de grote buizerd Lijnenspel Een jong op weg naar zijn moeder die een hapje eten klaar houdt (een grasparkiet dit keer)     

De tijd raast onverstoorbaar de maanden langs. Niet te geloven, dat het alweer maart is! Zullen er al grutto’s zijn? Om dat te weten te komen, fietste ik eergisteren naar het Spui. En ja hoor, ze zaten er, op hun vaste plek, op de basaltblokken aan de oever. Een geluksmomentje. Vandaag is dat alweer oud nieuws, want gisteren zagen Tino en ik ook een grutto in de polder van Biert, net als de eerste tureluurs.  Het feest is begonnen.   grutto's aan het Spui Je moet goed kijken, want je fietst er zo aan voorbij    

  Een vogeltje fladdert voorbij en duikt een struik in. ‘Daar zit-ie!' ‘Waar is daar?’ vraag ik. ‘Ja kijk dan, daar, op die tak.’ Een vinger wijst naar een struik die vele takken bezit… Mijn maatje geeft verdere aanwijzingen. Meestal lukt het. Soms absoluut niet. Je moet het zien Het is een van de charmes van het samen vogelen; pas als de ander hem ook ziet, is een waarneming pas echt leuk. Bij het kleine vogeltje lukte het na flink speuren. Wie ziet hem ook? De "boosdoener", een roodborsttapuit  

Berijpte stengels en een vliesje ijs  laten zien dat het gevroren heeft. En anders voelen we dat wel. Vogeltjes laten zich nauwelijks zien; die zitten zeker dichter bij de tuinen, aan de rand van de stad. Ineens kekkert een havik. Die hebben er weer zin in. Hoe koud het ook is, het doet ons denken aan de lente. Met een high five bekrachtigen wij dat gevoel.  Dan snel naar een plekje in de zonnige luwte gefietst, waar we dampende thee drinken uit onze “Stanleys”. Er is weinig mooier dan een ochtendje vogelen met Tino en de gebroeders Stanley.   Havik-koppel  Vrouw havik Een moderne uitvoering van onze Stanley thermosbeker, zakformaat. Koffie of thee blijven er de hele ochtend warm in. Die van mij gaat al 15 jaar mee; trouwe metgezel.  

Tip: Heb je papier nodig, of een emmer, of een bezemsteel, ga dan eerst naar de Action. Er kleeft wel een nadeel aan die winkel: je moet oppassen om niet met allerlei dingen thuis te komen waar je niet voor kwam, zoals noga (lekker!) of sesamkoekjes.     Dit keer stuitte ik op keramieken vogelvoederhangers. Zo’n ding wilde ik toevallig wél aanschaffen; om mijn vogels meelwormen te kunnen serveren zonder dat de eksters alles wegkapen.  En het werkt. Het ding hangt net 2 dagen en regelmatig zie ik een koolmees een meelworm halen ter afwisseling van het vegetarische zonnebloempittendieet. Nu nog winterkoning en roodborst. Die laatste zit er wel, maar kijkt de kat eerst uit de boom.  Maar lachen toch? En dat voor nog geen 3 euro.   De nog schuchtere roodborst en een vink, zie ik nu En hier de koolmees.  

Ik kom regelmatig een klein vogeltje tegen dat voorbijvliegt zonder dat ik kan vaststellen wat het is. Zo’n geval noemen vogelaars een KBV’tje oftewel, een K lein B ruin V ogeltje. Een andere uitleg van die afkorting spreekt mij echter meer aan, namelijk het K leine B ijzondere V ogeltje (hoewel eigenlijk alle vogels bijzonder zijn). Daarom durf ik, vrij vertaald naar de schrijver George Orwell, te zeggen: Alle vogels zijn bijzonder, maar sommige zijn bijzonderder dan andere. Neem nu de Cetti’s zanger. Wat daaraan bijzonder is?  Wel, dit is een geheimschrijver van de hoogste orde, want hij roept wel zijn naam (cetti-cetti-cetti), zo om de 10 minuten, maar laat zich nooit zien. Je zou dus kunnen zeggen: Alle vogels zijn geheimzinnig, maar sommige zijn geheimzinniger dan andere. En dan ineens laat dit vogeltje zich toch een keer zien, zoals laatst in het Hartelpark. Is het ineens een K lein B ekend V ogeltje.   Cetti's zanger, Hartelpark Spijkenisse