Peterdestadsvogelaar

  Een vogeltje fladdert voorbij en duikt een struik in. ‘Daar zit-ie!' ‘Waar is daar?’ vraag ik. ‘Ja kijk dan, daar, op die tak.’ Een vinger wijst naar een struik die vele takken bezit… Mijn maatje geeft verdere aanwijzingen. Meestal lukt het. Soms absoluut niet. Je moet het zien Het is een van de charmes van het samen vogelen; pas als de ander hem ook ziet, is een waarneming pas echt leuk. Bij het kleine vogeltje lukte het na flink speuren. Wie ziet hem ook? De "boosdoener", een roodborsttapuit  

Berijpte stengels en een vliesje ijs  laten zien dat het gevroren heeft. En anders voelen we dat wel. Vogeltjes laten zich nauwelijks zien; die zitten zeker dichter bij de tuinen, aan de rand van de stad. Ineens kekkert een havik. Die hebben er weer zin in. Hoe koud het ook is, het doet ons denken aan de lente. Met een high five bekrachtigen wij dat gevoel.  Dan snel naar een plekje in de zonnige luwte gefietst, waar we dampende thee drinken uit onze “Stanleys”. Er is weinig mooier dan een ochtendje vogelen met Tino en de gebroeders Stanley.   Havik-koppel  Vrouw havik Een moderne uitvoering van onze Stanley thermosbeker, zakformaat. Koffie of thee blijven er de hele ochtend warm in. Die van mij gaat al 15 jaar mee; trouwe metgezel.  

Tip: Heb je papier nodig, of een emmer, of een bezemsteel, ga dan eerst naar de Action. Er kleeft wel een nadeel aan die winkel: je moet oppassen om niet met allerlei dingen thuis te komen waar je niet voor kwam, zoals noga (lekker!) of sesamkoekjes.     Dit keer stuitte ik op keramieken vogelvoederhangers. Zo’n ding wilde ik toevallig wél aanschaffen; om mijn vogels meelwormen te kunnen serveren zonder dat de eksters alles wegkapen.  En het werkt. Het ding hangt net 2 dagen en regelmatig zie ik een koolmees een meelworm halen ter afwisseling van het vegetarische zonnebloempittendieet. Nu nog winterkoning en roodborst. Die laatste zit er wel, maar kijkt de kat eerst uit de boom.  Maar lachen toch? En dat voor nog geen 3 euro.   De nog schuchtere roodborst en een vink, zie ik nu En hier de koolmees.  

Ik kom regelmatig een klein vogeltje tegen dat voorbijvliegt zonder dat ik kan vaststellen wat het is. Zo’n geval noemen vogelaars een KBV’tje oftewel, een K lein B ruin V ogeltje. Een andere uitleg van die afkorting spreekt mij echter meer aan, namelijk het K leine B ijzondere V ogeltje (hoewel eigenlijk alle vogels bijzonder zijn). Daarom durf ik, vrij vertaald naar de schrijver George Orwell, te zeggen: Alle vogels zijn bijzonder, maar sommige zijn bijzonderder dan andere. Neem nu de Cetti’s zanger. Wat daaraan bijzonder is?  Wel, dit is een geheimschrijver van de hoogste orde, want hij roept wel zijn naam (cetti-cetti-cetti), zo om de 10 minuten, maar laat zich nooit zien. Je zou dus kunnen zeggen: Alle vogels zijn geheimzinnig, maar sommige zijn geheimzinniger dan andere. En dan ineens laat dit vogeltje zich toch een keer zien, zoals laatst in het Hartelpark. Is het ineens een K lein B ekend V ogeltje.   Cetti's zanger, Hartelpark Spijkenisse    

De verwachting is dat ‘mijn’ laatste boomvalken begin oktober aan hun terugreis naar Afrika beginnen, misschien zelfs wat later, want bij een van de gevolgde broedgevallen was het jongste jong pas op 28 augustus uit het nest. Eer die goed kan vliegen en behendig insecten kan vangen, verstrijken er wel een week of 5/6. Mij kan het niet lang genoeg duren, dat begrijpen jullie wel, want boomvalken brengen mij elke keer weer in vervoering en dat al 35 jaar lang. Al zitten ze alleen wat te niksen op een akker, ik geniet met volle teugen. Ik verwacht niet dat jullie er net zo lyrisch van worden als ik, want dat is zelfs onder vogelaars extreem, maar het lijkt me sterk dat de onderstaande foto's niet een klein vonkje doen oplichten.  Moeder boomvalk met half aangevreten vogeltje Dezelfde boomvalk die de prooi naar haar jongen gaat brengen Ook buiten het nest wordt dit jong nog gevoerd Even pauze tussen het voeren De twee jongen zitten broederlijk/zusterlijk bij elkaar Een van de laats...